راهنمای تغذیه خرما

استان‌های فارس، خوزستان، کرمان، سیستان و بلوچستان و بوشهر، به‌عنوان قطب‌های اصلی تولید خرما، بخش عمده‌ای از این تولید را بر عهده دارند. با این حال، علی‌رغم ظرفیت بالای تولید، بسیاری از نخلستان‌های کشور هنوز با عملکردی پایین‌تر از توان واقعی خود فعالیت می‌کنند. دلیل این موضوع را باید نه در پتانسیل ژنتیکی نخل، بلکه در شرایط خاک، آب و به‌ویژه مدیریت تغذیه جست‌وجو کرد. واقعیت این است که بخش زیادی از نخلستان‌های خرمای کشور با خاک‌هایی فقیر از نظر ماده آلی، آهکی و قلیایی، دارای زهکشی نامناسب و اغلب تحت تأثیر شوری آب و خاک روبه‌رو هستند. چنین شرایطی باعث می‌شود جذب عناصر غذایی برای ریشه‌ها دشوار شده و حتی در صورت مصرف کود، گیاه نتواند از آن به‌درستی بهره‌برداری کند. نتیجه این وضعیت، کاهش رشد رویشی، ضعف خوشه‌دهی، ریزش میوه و افت کیفیت خرما خواهد بود. در این میان، آنچه می‌تواند نخلستان را از یک باغ کم‌بازده به یک سیستم تولیدی پایدار و اقتصادی تبدیل کند، مدیریت آگاهانه و هدفمند تغذیه نخل خرما است. شناخت دقیق مراحل فنولوژیک گیاه، آگاهی از نیازهای غذایی در هر مرحله رشدی، توجه به وضعیت خاک و آب و انتخاب صحیح منابع کودی، از مهم‌ترین عوامل موفقیت در تولید خرما به شمار می‌روند. تغذیه اصولی، نه‌تنها عملکرد را افزایش می‌دهد، بلکه کیفیت میوه، یکنواختی خوشه‌ها و عمر اقتصادی نخلستان را نیز به‌طور محسوسی بهبود می‌بخشد.